ترانه/شعر: نیمه کاره - ':. ترانه های پاپتی ':. (وبلاگ شخصی جواد نوروزی)

.:':. شعرهایی که مرا می نویسند ... .:':.

سلام همراهان هميشگي

به روز رساني اين بارم كمي طول كشيد و دليلش مشغله ي زياد اين روزهام

عيد سعيد غدير رو به همه تون تبريك ميگم

هدیه اين بار يه اتفاق بود كه خودش سرنوشتش رو به دست گرفت و به ميل خودش متولد شد!

در ابتدا قرار بود "نيمه كاره" يه ترانه باشه و نهايتا در 7 يا 8 بيت مختوم بشه

اما بعد از سرودن دو، سه بيت اول مسيري كه براي اين ترانه پيش گرفته بودم عوض شد و راه خودش رو پيش گرفت تا به اينجا رسيد

از نظر قالب و بيان و ضرباهنگ ترانه ست ولي براي ترانه بودن كمي طولانيه

ولي به شخصه اين اتفاق رو خيلي دوست دارم و از خوندن باره باره ش لذت مي برم

در لذتم شريك باشيد:



                                          ‹ نيمه كاره ›

          شعراي شاعر تموم شد

                                                          عاشقونه هاش حروم شد

          عمر واژه هاش سر اومد

                                                          مث آفتاب، لب بوم شد

          كي مي دونه چي كشيده

                                                          وقتي كه تو آينه ديده

          چشمش از گريه كبوده

                                                          موهاش از غصه سفيده

          هيچ كسي خبر نداره،

                                                          كه چرا شبا بيداره،

          واسه كي ترانه ميگه،

                                                          از لبش غزل مي باره؟

          چرا همنشين غم هاس؟

                                                          چرا اون هميشه تنهاس؟

          چرا سرگذشت شعراش

                                                          قصه ي جدا شدن هاس؟

          چشم اون يه كاسه ي خون

                                                          شده پير و درب و داغون

          زندگيش شده شبيه

                                                          سرگذشت تلخ مجنون

          روبروي آينه مونده

                                                          انگاري غزل رو خونده !

          زير لب ميگه خدايا

                                                          زندگيمو غم سوزونده

          عمريه غزل مي سازم

                                                          واسه يار دلنوازم

          همه عاشقاي دنيا

                                                          همنواي سوز و سازم

          دل من اسير اون بود

                                                          واسه اون ترانه خون بود

          باورش نميشه يارش

                                                          رفت و سهم آسمون بود

          خدا ، وقتي دلبرم مُرد

                                                          با خودش دل منم برد

          بعد اون همه وجودم

                                                          زير بار غصه پژمرد

          شعراي شاعر تموم شد

                                                          عاشقونه هاش حروم شد

          عمر واژه هاش سر اومد

                                                          مث آفتاب، لب بوم شد

          كاغذ از تو دستش افتاد

                                                          انگار از قفس شد آزاد

          نيمه كاره موند ترانه ش

                                                          روبروي آينه جون داد



*جواد نوروزي

09/04/88

+ * زمان درج مطلب: ۱۳ آذر ۱۳۸۸ساعت ٩:۳۱ ‎ب.ظ عکس العمل ()